D‘ Brigitti-Häx

Vor aldi Zidde isches gsi, do hät im Matthiesli si Vieh
ä Hirtebüebli uf d`Madde triebe, uni sch bis z`Obed drobe bliebe.
Do häts im Wald so grusslig gruescht, un buschbert häts in Hag un Bluescht
un`s Käuzli hät zur Nacht scho g`schraue, der Büebli packt jetz Angscht un Graue.
Un z`mol isch ussem Wadsesschadde, e Wiebli g`huschtgrad uf die Madde
e Buggel häts, e Krüggestock, e alder Tschobe un Löcher im Rock.
Sel Wiebli hets Büebli si Lebdig nit kennt, un isch vor Schrägge abigrennt.
Viel Johr sin vergange so ischs im Läbe, die Zit vergoht, mer kase nit hebe.
Sel Büebli isch gwachse, stark worre, un wie! E Metzger-G`sell, seller ischer jetz g`si.

Mer nimmts jetz mit em so licht nit uff, zwei starke Füüscht, die haue druff!
So ischer denn mol z`Obe spot, zum Mäddli nuff dr Weg jetz goht.
Nit Dod, nit Düfel fürcht er jetz, kummt einer her, dann kummt er lätz.
Un widder häts grueschet un brueschet im Wald, Un s`Käuzli hät gschraue z` Obe scho bald,
doch der Bursch fürcht sich nit, tappt durch Moos un Krut, ballt sini Füscht un rüeft jetz lut:
„Kumm numme, i fürcht di nimmi jetz! Wo bisch denn, du kruggeli aldi Häx?“
Hexe: „Do bini, du Bürschli, du lährsch mi schu kenne, soll niemens mi ugschtroft mit Name nenne!“

I schdopfder di ugwäsche Muhl, g`hai ab in d`Brigitti, in de diefschde Pfuhl!“
So het sell Wiebli, sel bsunder gsait,
do ischem Höre un Sehe vergange, im Sumpf bi de Krödde Molch un Schlange.
Erscht z`Morgefrüeh, zur Betzit dr Fromme, do ischem widder d`Vernunft gekomme.

„Oh“ sait`r „ sel isch aber lätz, sel Wieb isch gsi d`Brigitti-Häx“

Un spukt si no? Sag mers doch gli! Häsch du si gsähne? der oder die
Jojo! Sie spukt no in unserem Tal, Un hät e Gfolgschaft, e grossi Zahl!
Die döbere un tanze zur Fasnetzit, un d`Brigitti-Häx di dut no mit!